#000 _ Prolog

"To takie łatwe. Proste i bezbolesne, ponieważ oboje wiemy, że tylko fizyczne, a żadne z nas nie

oczekuje czegoś więcej. I, co dziwne, czuję się, jakbyśmy byli przyjaciółmi. [...] jest jak dzieciak, z którym lubiłam bawić się w piaskownicy, przypominający mi żenujące chwile i rozśmieszający mnie do łez".

Ona była brunetką z głową pełną marzeń do realizacji, pogodną osobowością i milionami pomysłów na własne życie. Nie było dla niej rzeczy niemożliwych. Była zawsze pierwsza we wszystkim, była o krok przed nim.

On kochał podróżować, cieszyć się życiem, grać w siatkówkę i wyznaczać sobie nowe cele, zawsze za nią gonił, bo chciał jej dorównać. 

Byli razem od przedszkola.

Ona była pierwszą dziewczyną z którą się zaprzyjaźnił.

- Cześć. Jestem Wojtuś. - mały chłopiec podszedł do dziewczynki z dwoma długimi warkoczykami, która siedziała na kolorowej ławce.
- Cześć, Michalina. - uśmiechnęła się promiennie do swojego nowego kolegi.
- Dziwne masz imię. - stwierdził chłopczyk ze śmiechem.
- A ty się przedstawiasz jak dziewczyna! Kto tak od razu zdrabnia swoje imię? - mruknęła niezadowolona, jednak to obok niego zaraz potem usiadła w ławce, a on tylko się do niej uśmiechnął.

On był pierwszym chłopcem któremu pożyczyła swoje zabawki.

- Wojtek! Oberwałeś jej głowę! - krzyknęła zdenerwowana patrząc jak mały Włodarczyk trzyma w ręku głowę jej nowej lalki.
- I tak była brzydka. - wzruszył beztrosko ramionami odrzucając lalkę na bok.

- Lubiłam ją… - brunetka dodała ciszej, natomiast chłopczyk przewrócił oczami i podszedł do swojego plecaka wyciągając z niego brązowego misia z zieloną wstążką zawiązaną wokół szyi.
- On jest fajniejszy. Do niego możesz się przytulić, kiedy ci smutno. - powiedział wręczając jej swojego misia z uśmiechem.

To ona była pierwszą kobietą, którą pocałował.

Siedziała na trybunach i obserwowała mecz w którym grał Włodarczyk. Widząc na tablicy pozytywny wynik dla MKS-u, szybko zeszła na dół. Gdy chłopak tylko ją dostrzegł, podszedł czym prędzej do niej.
- Gratuluję! - nie odpowiedział, w jego oczach tańczyły wesołe ogniki. Miał nieodgadniony wyraz twarzy. Patrzyła na niego zastanawiając się co mu chodzi po głowie. Nagle poczuła smak jego ust. Zaplotła dłonie na szyi swojego przyjaciela, a on nie widząc sprzeciwu z jej strony tylko pogłębił pocałunek.
- Dziękuję. - powiedział gdy się oderwał od brunetki.
- To było…. - próbowała cokolwiek powiedzieć, jednak nie mogła wykrztusić z siebie choćby słowa. Patrzyła na Wojciecha, który się szeroko uśmiechał i wciąż trzymał ją w ramionach.
- Wyjątkowe? - podpowiedział jej wesoło, ona skinęła głową. Nadal się w niego wpatrując. Nigdy się nie spodziewała czegoś takiego po Włodarczyku.
- Tak, ale nigdy więcej tego nie rób! - krzyknęła powoli dochodząc do siebie i zmrużyła oczy.
- Bo? - zapytał z rozbawieniem.
- Bo na pewno nie zasłużysz na powtórkę Włodarczyk. - uśmiechnęła się i udała się w stronę wyjścia z hali.
- Jeszcze zobaczymy. - powiedział do siebie i odprowadził wzrokiem brunetkę.

A teraz?

- Możesz mi przypomnieć czemu zawsze jesteś blisko? - spytała siedząc na podłodze przy okazji sącząc wódkę wymieszaną z colą. Czuła jak wypity alkohol coraz mocniej szumi jej w głowie.
- Bo nie umiemy bez siebie żyć. - stwierdził jak gdyby nigdy nic.
- I za to cię nienawidzę Włodarczyk. Jesteś, zawsze jesteś z tym głupim uśmiechem. Zawsze we wszystkim musisz być moim pierwszym facetem? Zawsze to z tobą muszę wszystko robić po raz pierwszy? - mówiła lekko pijanym głosem, natomiast siatkarz w ogóle nie przejmował się jej pretensjonalnym tonem.
- Zawsze. A wiesz czemu? Bo oddałem Ci mojego miśka. - zaśmiał się i przybliżył do brunetki – I kochasz zapach moich perfum. - dodał cisze,j by po chwili zatopić się w jej wargach – Nie odmawiasz mi…. Nigdy…
- Kwestią czasu jest, kiedy zacznę. Mimo, że robimy wszystko razem, Ty zawsze jesteś drugi. Nie zapominaj. - pogroziła mu palcem. Czym tylko go rozśmieszyła.
- Drugi, ale przecież nie ma tego pierwszego… - stwierdził wtulając się jej włosy.
- Będzie. Nie chce spędzić reszty życia, kochając się z pewnym siebie dupkiem, który urwał głowę mojej lalce. - mruknęła.
- Była beznadziejna, podobnie jak ten twój wczorajszy makijaż. - zachichotał, a zaraz potem spotkał się z lodowatym spojrzeniem Michaliny.
- Pieprzony impotent. - warknęła szukając w torebce czekoladowych papierosów.
- Impotent ? Gwarantuje, że nie będziesz narzekała, tak jak do tej pory. - uśmiechnął się cwaniacko i po raz kolejny przywarł do jej warg, tak by całkowicie mu się poddała.
- A jeśli ktoś się pojawi? – odsunęła się od niego na moment.
- I tak do mnie wrócisz. - powiedział ze śmiechem ogarniając jej włosy.

Byli razem. Wciąż kroczyli przy sobie przez wszystkie lata. Byli oparciem dla siebie w każdej złej chwili, pomimo licznych sprzeczek. Mimo to uważali, że nie  potrafiłby być parą, ponieważ nie wytrzymaliby długo w związku. Byli po prostu dwojgiem ludzi biegnących przed siebie i cieszących się życiem,

A wszystkie wspólne noce? Wszystkie pocałunki? Wszystkie głębokie spojrzenia w oczy?

To tylko jedne z chwil w ich dziwnym życiu.

Tylko co się stanie, jeśli w końcu będą musieli się rozstać?  

__________

Witam, na nowym Wojtku. Całkowity start grudzień/styczeń. 

Dodałam prolog, ponieważ nie  mam nic innego na razie. 

Co myślicie o Wojtku i Miśce?? To dopiero początek i niebawem poznacie ich bliżej. ;) 

Tymczasem zapraszam na:
Kamila, Wojtka i Lilkę     ||     Wojtka i Amelie  

POZDRAWIAM !!!

Paulka